JANNE SCHRA

About OK!
‘OK is Janne Schra’s most beautiful record.’ - De Volkskrant '18 ⭐️⭐️⭐️⭐️

‘One of Holland's most intriguing voices.’ - Het Parool '18

‘The songs are full of details, you keep listening.’ - CJP Magazine '18

‘This album is beneficent relaxt.’ - OOR '18

'Owner of one of the most intriguing voices in this country.' – AD ’15

'Stunningly sung. ⭐️⭐️⭐️⭐️' – Lust For Life ’15

'Janne Schra has guts, she does exactly what her heart tells her to.' – BN De Stem ’15.

'It looks like Schra has found her voice: she’s never sounded so at ease, so confident.' – De Volkskrant ’15

'Ponzo delivers a lot of great songs and surprising soundscapes, but still holds a solid profile together. Here, Schra lives up to a whole lot of promise.' OOR ’15

‘Take note, Holland: The name is Schra, Janne Schra.’ – Soundsz ’15

'A jazzy, vulnerable album with a generous touch of melancholy.' – Vogue ’13

'A breath of fresh air in mind and heart. A combination of musical growth and self-reflection, expressed principally in more personal lyrics and selecting instruments that best suit her intriguing, rather sensual voice. ⭐️⭐️⭐️⭐️' – NRC ’13**

Uit: Zingmagazine 90, auteur Twan Geurts:

Ik zing zoals het liedje het wil

Multi-talent Janne Schra zingt, componeert, schildert en filmt. Als zangeres is ze ook nog ongekend veelzijdig, schijnbaar moeiteloos zet ze allerlei muziekgenres naar haar hand. In december treedt ze op met het Metropole Orkest in ‘Ramses leeft!’, een eerbetoon aan de flamboyante zanger die precies tien jaar geleden in Amsterdam overleed.

Jazz, pop, gipsy, indie, blues en bossanova, Janne Schra (37) zingt en speelt het allemaal. Op haar tiende begon ze muziek te maken. Het meeste heeft ze zichzelf aangeleerd, ze is nooit naar een conservatorium geweest. ‘Ik was bang dat ze me daar mijn liefde voor de muziek zouden afnemen, omdat het dan zou moeten’, vertelt ze in het zonovergoten restaurant van het Amsterdamse filmmuseum Eye bij een spa rood. ‘Ik ben door mijn ouders niet verwend met de input van radio en cd’s. Ik hoorde thuis weinig mooie muziek, maar daardoor werd ik ook niet gehinderd door het gevoel dat alles al een keer gedaan was. Ik kon denken dat ik vrij uniek was.’
Ze volgde een jaar pianoles maar hield niet van de technische kant van de muziekstudie. ’Ik had het fijner gevonden als iemand me de akkoorden van een mooi liedje had geleerd, dan had ik dat na kunnen spelen. Muziek is een taal die je al doende langzaam leert spreken. Dan is het niet handig om met de grammatica te beginnen.’ Rond haar zestiende begon ze haar eigen nummers te schrijven en te zingen. ‘Bij het eerste liefdesverdriet diende de urgentie zich aan om woorden en akkoorden te vinden bij mijn emoties. Dat ging vrij snel en meteen in het Engels.’
Ze studeerde Audiovisuele Media, aan de Hogeschool voor de Kunsten Utrecht, maar hing wel bij het Utrechts Conservatorium een briefje op of er musici waren die met haar wilden spelen en liedjes schrijven. ‘Ik kon geen noten lezen, maar wilde graag met anderen muziek maken.’ Gitarist Arriën Molema reageerde als enige op de oproep en vanaf dat moment componeerden zij samen muziek. Er begon zich een jazzy popband te formeren, met Tony Roe op toetsen, Lucas Dols op contrabas en Maarten Molema als drummer. Voor een optreden bij de Amsterdamse Uitmarkt in 2004 kregen ze Studio 11 toegewezen als repetitielokaal. Daarmee was de bandnaam geboren: Room Eleven (een werktitel die bleef)/ Twee jaar later stonden ze voor het eerst op het North Sea Jazz Festival. Tot 2010 was Janne zangeres en songwriter bij de formatie waarmee ze twee prijswinnende albums maakte, Six White Russians and a Pink Pussycat en Mmm...Gumbo?.
Met haar nieuwe band Schradinova – genoemd naar haar schilderspseudoniem – maakte ze vervolgens India Lima Oscar Victor Echo You en Live in Kytopia. Sinds 2012 treedt Janne Schra op onder haar eigen naam. Na het titelloze debuut verscheen het album Ponzo dat ze opnam met haar toenmalige partner Torre Florim, de frontman van De Staat. Vorig jaar volgde het veelgeprezen OK.

Luchtig
Met deze korte bandhistorie is de spanwijdte van Janne Schra’s activiteiten nog lang niet gecoverd. Ze heeft nummers geschreven met Kraak & Smaak, Sister Bliss, Benjamin Herman, Yuri Honing, De Staat, Happy Camper en Perquisite. Ze reisde met een programma van eigen nummers in gipsy-stijl door China met het Robin Nolan Trio. Bij het huwelijk van Katja Schuurman en Freek van Noortwijk, afgelopen juli, zong ze het nummer What I really want to do dat ze samen met de bruid schreef. En dan bemoeit ze zich ook nog intensief met de productie van haar eigen videoclips waarin haar filmopleiding duidelijk doorschemert. De clips zijn speels en origineel, met zorg en creativiteit geproduceerd. Janne: ‘Het is wel veel gedoe hoor, zelf je clips maken. En het is peperduur als je het echt iets moois wil. Als alles lowbudget moet word ik daar niet blij van.’
Hester Carvalho schreef over Schra’s laatste album een treffende karakteristiek in NRC: ‘Haar derde soloalbum klinkt mooi luchtig; de titel is OK en het openingsnummer heet ‘Lights’. De luisteraar wordt deelgenoot van zonnige vergezichten, zowel inhoudelijk als muzikaal. Schra zingt met heldere, hoge stem over exotische locaties; de muzikanten omwinden haar krullerige klanken met zorgeloze akkoorden op akoestische gitaar, soepele drums en elegante koortjes. Dat de lichtheid in nummers als ‘Bluebird’ en ‘Sun’ niet ondraaglijk wordt, is te danken aan de ingenieus afwisselende begeleiding.’
In recensies over Janne Schra’s muziek en zang zie je vaker kwalificaties als licht en luchtig voorbij komen. Janne: ‘Dat herken ik wel, er zit een bepaalde kwaliteit in mijn stem die het best tot zijn recht komt in de hogere regionen. Dat is ook wat ik spontaan als eerste doe als ik muziek ga maken. Ik vind het prettig om zo vrij en luchtig te zingen.’
Maar haar stem kan ook lager en donkerder klinken als de muziek daarom vraagt: ‘Ik zing zoals het liedje wil dat ik het zing. Er zijn veel zangers die in huis hebben wat ik ook in huis heb, van iedereen heb ik wel een beetje. Maar ik ontdek steeds beter wat mij onderscheidt van de rest, daar ben ik ook steeds naar op zoek. Het chanson-achtige ligt me goed, ik zing ook graag gipsy en ik hou van Arabische klankkleuren’.
Janne Schra vertelt dat ze heeft besloten voortaan twee verschillende muzikale paden tegelijk te bewandelen. De Engelstalige popmuziek, meer de Indiesound, aan de ene kant en de chansons aan de andere. ‘Op OK heb ik de muziekstijlen teveel door elkaar gehusseld, dat was wel leuk, maar ik wil ze liever scheiden. De chansons speel ik in de kleine theaters en cafés. De popmuziek in de clubzalen.’

Nederlandstalig
Het afgelopen jaar maakte Janne de theatertour Lalala love met dertig optredens door het land, een collage uit alle albums die ze tot nu toe heeft gemaakt. ‘Dat was soms wel pittig voor mijn stem’. De tour werd aangeprezen als een ode aan swing en gipsy uit vervlogen tijden. ‘Met nieuw gearrangeerde liedjes en rare, ontroerende en grappige verhalen over de liefde. In deze persoonlijke voorstelling put Janne Schra met haar betoverende stem uit haar hele oeuvre. In intieme bezetting speelt ze haar lievelingsnummers zoals ze zouden klinken in een rokerige jazzbar in Parijs in de jaren zestig.’
Samen met pianist Tony Roe, indertijd toetsenist bij Room Eleven, schrijft ze nu haar eerste Nederlandstalige liedjes. ‘Het is te vroeg om te zeggen hoe die gaan klinken. Ik ben nog ideeën en teksten en melodieën aan het verzamelen. Ik schrijf over onderwerpen die mij raken en bezighouden in deze tijd, over hoe mensen met elkaar omgaan, hun angsten en onzekerheden.’
In het Nederlands schrijven is heel anders dan in het Engels, heeft ze gemerkt. ‘Je wil niet overdrijven. In je eigen taal beschik je over een grotere woordenschat, maar die is zo gevarieerd en genuanceerd dat je eigenlijk nooit tevreden bent. Het Engels is voor mij minder direct, de luisteraar pikt meer van je in die taal, dus durf ik de tekst meer naar de melodie toe te schrijven, je kunt je meer vrijheid veroorloven. In het Nederlands komt het nauwer en is de tekst dwingender voor de vorm van het lied, je kunt er niet mee marchanderen. Daar vind ik het chanson geschikter voor dan een popliedje.’
Bij het schrijven van haar eigen Nederlandstalige nummers laat Janne zich inspireren door haar optredens van de laatste jaren. Ze zong ‘Diep in mijn hart’ van Tante Leen in De Wereld Draait Door, 'Wat ook een ander zegt' van Lucky Fonz III, de liedjes van Annie MG Schmidt met Loes Luca.

Vasalis
Reinout Douma, dirigent en componist van het Noordpool Orkest, nodigde haar jaren geleden uit om samen iets te doen met het werk van M. Vasalis. ‘Ik vond haar poëzie altijd al mooi, ik las haar eerste gedicht op school toen ik zestien was en dacht toen: daar moet nog eens goed naar kijken. Dat gebeurde dus in 2014. We wilden er geen popmuziek van maken, maar een meer gelaagde vorm vinden die raakt aan de jazz en de chansons van Shaffy, Brel en Piaf.’
Ze maakte een tour met het Noordpool Orkest en nam in 2017 een cd op. ‘Het is een album zonder haast geworden, intuïtief, maar niet heel vrolijk’, vindt ze zelf. Zoals in het kleine, kwetsbare nummer Oppervlak, naar een gedicht dat Vasalis schreef in 1954 nadat ze een kind had verloren. ‘Er zijn soorten van verdriet, die iets veranderen aan het lied/ Men wordt bespannen met heel andere snaren en wie het niet ervoer, die weet het niet.’ Toen Schra dat las, wist ze dat het gedicht op het album moest komen. Ze zei daar eerder over: ‘Een vriendin van mij heeft een kindje verloren. Hoe erg het voor haar was, kon ik niet helemaal voelen, via dit gedicht kwam een deel ervan tóch binnen. Ik vind het heel lastig om te zingen. Zonder trilling in mijn stem lukt het niet. De woorden, helemaal in combinatie met de melodie, raken me steeds.’
‘Ik zou graag meer van zulke poëzieprogramma’s doen. Vasalis is een tijdloos project geworden dat ik altijd kan hernemen’, zegt Janne Schra. In januari gaat ze er weer vijf keer mee optreden, begeleid door Reinout Douma en het strijkkwartet van het Noordpool Orkest.

Shaffy
Maar eerst zingt Janne Schra met het Metropole Orkest nog in een jubileumprogramma dat is gewijd aan Ramses Shaffy, in de eerste weken van december. ‘Het wordt steeds logischer om in mijn eigen taal te zingen. Al gaat het vaak nog niet zo vanzelfsprekend als in het Engels. Ik ben opgegroeid in Huizen, daar spreken ze met een rollende r en een harde g, je kent dat wel van Kinderen voor Kinderen. Shaffy moffelt de r en de g een beetje weg als hij ‘we zullen doorgaan’ zingt. Als ik mezelf terughoor ben ik nog niet tevreden over mijn uitspraak.’ De nummers die ze solo in de show zal zingen zijn Wees niet zo streng voor jezelf en Jij bent mij zo lief. Dan de duetten Boven op het dak, Duizend Volt en We leven nog, met onder andere Maarten Heymans. En natuurlijk de bekende Shaffy-hits met het hele ensemble.
‘Ja, ik kan er erg mee bezig zijn om uit te puzzelen hoe Ramses precies moet klinken. Hij heeft zelf een heel mooie uitspraak. Ik hoef hem niet te kopiëren natuurlijk, maar een al te Goois accent zou afleiden van het lied en de tekst. Ramses zong zijn nummers met veel passie en urgentie, vaak alsof hij een wijntje op had. Die atmosfeer wil ik wel benaderen.’

[ Mediteren met de stem]
Janne Schra heeft vaker zanglessen gehad maar wil er steeds voor waken dat de techniek haar in de weg gaat zitten. ‘Het is belangrijk je eigen stem te ontdekken, daar moet je naar leren luisteren. Natuurlijk is het goed om de techniek te kennen, maar je kunt er gemakkelijk in verstrikt raken als je op alles tegelijk moet letten’.
Daarom organiseert ze regelmatig zangworkshops waar ze het op haar eigen manier aanpakt. ‘Ik heb les gehad van een gipsyzangeres in Hongarije. Wat ik van haar heb geleerd ga ik combineren met wat ik “zingend mediteren” noem. Bij yoga zing je één keer ohm, maar dit gaat verder. Het is een soort bodyscan met je stem. Het is eigenlijk zonde om het precies uit te leggen, je moet het zelf ervaren. Hoe je bij je gevoel komt met je stem, hoe je kunt blenden met andere zangers. Je zingt wat er in je opkomt en zoekt de interactie met elkaar. Het is elke keer weer anders’.
De volgende workshop vindt op 23 december plaats, maar die zit waarschijnlijk al vol als dit blad verschijnt.

[ Jubileumconcert Ramses leeft! ]
‘We hebben Janne Schra voor dit project gevraagd omdat zij een van onze meest veelzijdige en professionele zangeressen is’, zegt Robert Soomer, artistiek manager van het Metropole Orkest, en initiatiefnemer van de jubileumshow Ramses leeft! die in december door het land trekt. ‘Zij zingt haar eigen nummers maar ook die van anderen zeer overtuigend. Heel natuurlijk, nooit over de top, altijd goed en eerlijk. Ze absorbeert alle stijlen en invloeden en weet daar steeds haar eigen ding van te maken. Dat is een zeldzame kwaliteit.’
Robert Soomer zegt over het Shaffy-programma, een samenwerking van Metropole Orkest met het Concertgebouw en het Ramses Shaffy Fonds Voor Jonge Kunstenaars: ‘Wij vinden het belangrijk om muzikaal erfgoed van eigen bodem te spelen en opnieuw te interpreteren. Dan kunnen ook jongere generaties ermee in aanraking komen. De muziek van Ramses Shaffy is vandaag nog ontzettend actueel en wij voeren het met veel liefde uit.’
Het wordt een eerbetoon met een cast van ‘toonaangevende’ zangers en zangeressen. Naast Janne Schra zijn dat Jeangu Macrooy, Jenny Arean, Lucas Hamming, William Spaaij en Maarten Heijmans, bekend van zijn rol als Ramses in de gelijknamige televisieserie. Dirigent is Maurice Luttikhuis. Violiste Diamanda La Berge Dramm speelt mee en ook de legendarische fluitist Thijs van Leer, die ooit als musicus bij Ramses Shaffy begon.
Robert Soomer: ‘De grote hits van Ramses komen allemaal voorbij, maar wij wilden ook de onbekende Shaffy laten horen en laten zien hoe gelaagd veel van zijn nummers zijn. Zeker zijn ballads staan bol van de jazzinvloeden. Sommige arrangementen uit die tijd staan nog als een huis, zoals die van componist Ruud Bos. Hij gaat met anderen voor dit programma verschillende nummers een opfrisbeurt geven. Het programma duurt 2 maal een uur. In die tijd kunnen we veel van Ramses’ songs ten gehore brengen, de meeste liedjes zijn vrij kort. Samensteller Frank Jochemsen is erin geslaagd om een paar nummers boven water te halen die zelfs de kenners nooit hebben gehoord.’

ENGLISH

Whether Janne was looking over the Mississippi, sitting on a beach surrounded by birds of paradise, or driving through Shanghai, there was always that longing for new horizons. This restlessness and desire for change have found their way into new songs. Songs about a club in Sydney, planets, and alpha-males. About birds and driving to Paris in your first car. Songs about crying and saying goodbye, about getting drunk in New Orleans and other forms of escape.
These songs have slowly been growing and forming together with her band in a little house in the countryside for over two years. They have picked up the thread where PONZO ended: catching in musical terms that liberating feeling of traveling to a far-off corner of the earth, but also experiencing that warm nostalgia of remembering a familiar past. “Everything will be OK in the end, and if it’s not OK, it’s not the end.”, so goes the saying.
The stormy period is over, and everything is OK. Janne lives in Amsterdam, and on an old warehouse close by, someone wrote: “You have reached your destination”  

After Room Eleven and Schradinova, Janne made two solo albums and has collaborated with various artists like M.Ward, Kraak & Smaak and Sister Bliss. Janne has toured around the world from Montréal to Johannesburg, from Amsterdam to Tokyo. She earned gold and platinum albums, received a Silver Harp,  and her last record PONZO (’15) was nominated for an Edison and a 3voor12 Award. So far so good! Time for her latest gem: ‘OK’!

Site by Alsjeblaft!